Materiały, dobór, wykonanie – hydroizolacja fundamentów (część III)

Posadowienie na płycie: założenia i detale hydroizolacji

Posadowienie na płycie to jeden z kilku wariantów posadowienia obiektów. Pierwotnie wariant ten stosowany był w przypadku budynków podpiwniczonych, przy obciążeniu wodą pod ciśnieniem (pomijam tu kwestie konstrukcyjne, wymuszające taki sposób posadowienia). Na rys. 1 (powyżej) pokazano schemat wykonania hydroizolacji fundamentów tego typu obiektu. W przypadku garaży podziemnych taki sposób wykonania konstrukcji staje się standardem.

Izolacja pod płytą denną: wymagania

Charakterystyczne dla tego wariantu jest obecność izolacji pod płytą denną. Oznacza to, że nie ma jednego z najbardziej krytycznych detali, występujących przy posadowieniu na ławach – połączenia izolacji podłogi (izolacja ta znajduje się na płycie podłogi na gruncie) z izolacją na ławach fundamentowych. Rozwiązanie to wymaga wykonania płyty z betonu podkładowego, na którym wykonana będzie powłoka uszczelniająca. Nie powinna to być wylewka z tzw. chudego betonu, lecz konstrukcyjna płyta o grubości adekwatnej do obciążeń.

Kontrole przed aplikacją: wytrzymałość, wilgotność, temperatura, czystość

Do czynności kontrolnych stanu podłoża zaliczyć należy sprawdzenie:

• parametrów wytrzymałościowych, jeżeli jest to niezbędne (wykorzystuje się np. młotki Schmidta czy zrywarki „pull-off”),

• wilgotności podłoża za pomocą wilgotnościomierzy (mierniki do badań metodami pośrednimi powinny być kalibrowane do rodzaju podłoża – betonu; metody bezpośrednie, niszczące, wagowo-suszarkowe oraz aparaty CM, czyli metoda karbidowa, stosuje się w uzasadnionych przypadkach),

• temperatury powietrza i podłoża, za pomocą pirometrów i termohigrometrów,

• czystości podłoża, zwykle przez oględziny (obecność środków antyadhezyjnych – szczególnie ważnych na ścianach żelbetowych – tłuszczowych zanieczyszczeń itp., można wykryć także np. przez próbę zwilżenia wodą. Ocena wizualna polega na oględzinach podłoża w świetle rozproszonym, z odległości 1–1,5 m.),

• poprawności wykonania dylatacji (jeżeli występują), rozmieszczenie sprawdza się przez porównanie z dokumentacją, a szerokość – przez pomiar.

Poprawność napraw podłoża kontrolować należy przede wszystkim przez oględziny oraz opukiwanie naprawionych miejsc drewnianym młotkiem. Głuchy odgłos świadczy o odspajaniu się warstwy naprawczej od podłoża.

Prace na ścianach: organizacja zespołu i mocowanie

Przy sklejaniu papy do powierzchni pionowych wymagane jest uczestnictwo dwóch, a czasami nawet trzech pracowników. Wymagana jest tu wysoka kultura techniczna wykonawcy - nie można dopuścić do przegrzania papy, przetopu asfaltu lub stopienia go w zbyt małym stopniu. Zaleca się, aby wysokość pasma pap zgrzewanych pionowo do ściany fundamentowej nie przekraczała 2 m. Dla ścian wyższych (lub w przypadku innych uwarunkowań technicznych) pasma papy należy układać odcinkami i mocować mechanicznie pod zakładem poprzecznym. Wspomniane mocowanie mechaniczne wykonuje się generalnie jedynie na papie podkładowej, jednak w uzasadnionych przypadkach możliwe jest mocowanie także drugiej warstwy papy (należy użyć połowy liczby łączników stosowanych przy papie podkładowej). Łącznik musi być przykryty kolejną wstęgą papy. W celu uzyskania pewności szczelności jednolitej powłoki wodochronnej, zakłady powinny zostać zgrzane uzyskując wytop asfaltu o szerokości 2 - 4 cm.

Układ warstw przy płycie fundamentowej

Przeanalizujmy teraz możliwe sposoby posadowienia budynków na płycie fundamentowej pod kątem układu hydroizolacja-termoizolacja. Jest to o tyle istotne, że w przypadku garaży podziemnych zwykle nie wykonuje się termoizolacji płyty dennej, natomiast w przypadku budynków użyteczności publicznej czy mieszkalnych już tak. Układ powłok wodochronnych pokazano na rys 1. Wariant ten jest o tyle uniwersalny, że nie ma znaczenia, czy ściana wykonana jest z betonu monolitycznego czy z elementów drobnowymiarowych. Pozioma izolacja układana jest na konstrukcyjnym betonie podkładowym (nie powinna być układana na chudym betonie). Newralgicznym miejscem jest połączenie izolacji pionowej z poziomą. Detal połączenia pokazano na rys 2. 

Proszę zwrócić uwagę na dwie rzeczy. Pierwsza to dozbrojenie konstrukcyjnego betonu podkładowego w strefie krawędziowej. Druga to warstwa ochronnej zaprawy bezpośrednio na izolacji poziomej z papy. Funkcją tej warstwy jest bezpośrednia ochrona hydroizolacji przed uszkodzeniem podczas wykonywania robót zbrojarskich i betoniarskich. Jej wykonanie w postaci warstwy zaprawy czy betonu jest dość kłopotliwe, rozwiązaniem zastępczym może być zastosowanie zwykłej, najtańszej papy na osnowie tekturowej. Papa ta najprawdopodobniej zgnije, nie pełni ona jednak żadnej funkcji hydroizolacyjnej lecz wyłącznie ochronną i to tymczasową (podczas betonowania płyty dennej). Drugi sposób połączenia pokazano na rys 3.